Asal Oesoel

De Indische Navorscher Online

Categorie: Genealogie (Pagina 2 van 8)

Franstalige familienamen in Nederlandsch-Indië I

Algemene inleiding

R.G. de Neve

Download de pdf van dit artikel hier.

Amsterdamse poort te Batavia, gebouwd in de Franse tijd onder Gouverneur-Generaal Daendels (1808-1811)(Bron: Prentbriefkaart).

De aartsvader van de Indische genealogiebeoefening, P.C. Bloys van Treslong Prins, schreef ooit over Java het volgende. ‘Er is waarschijnlijk wel geen land ter wereld, waar zooveel rassen en volkeren vertegenwoordigd zijn en geweest zijn, waar zich zooveel kruisingen voordoen als op Java. Daar heeft men allereerst de drie hoofdgroepen: Soendaneezen, Javanen en Madoereezen, vervolgens de diverse volksstammen van de buitengewesten, als Atjehers, Dajaks, Boegineezen, Makassaren, Baliërs, Papoea’s enz. Dan de volkeren uit Europa, met de Hollanders vooraan, maar ook de Portugeezen, Franschen, Engelschen, enz. en die uit Azië, vooral Chineezen, doch ook Japanners, volksstammen uit Voor- en Achter-Indië; eindelijk de negers uit West-Afrika, die langen tijd groote contingenten aan het leger hebben geleverd (de belanda hitam, RG). En al deze rassen hebben zich onderling vereenigd; hunne afstammelingen vindt men overal verspreid.’[i]

Meer lezen

Genealogie Von Winning

(niet tot de Nederlandse adel behorende tak)

R.G. de Neve

Download de pdf van dit artikel hier.

Wapen

Wapen Von Winning

Op een rood veld drie zilveren sikkels met gouden handgreep, boven elkaar geplaatst. De helm gekroond met een kroon van drie grote en twee kleine bladeren. Helmteken: een jonge vrouw van natuurlijke kleur met gouden haren, gekroond van drie bladeren en twee parels, gekleed in een rode jurk met zilveren onderkleed, de jurk voorzien van een zilveren openvallende kraag en bij de ellebogen zilver afgezet, de armen half opgeheven met in de handen een sikkel van het schild naar elkaar toegewend, en komende uit de kroon drie waaiersgewijs geplaatste struisvogelveren zilver, rood, zilver. Helmkleed: rood, gevoerd van zilver.

Inleiding

In zijn bekende artikelenreeks over de Indo-Europese families in Nederlandsch-Indië wijdde P.C. Bloys van Treslong Prins aan de Indische tak van de Duitse adellijke familie Von Winning niet meer dan vijf regels.[i] De lezer moet het doen met de vermelding dat Carl Emil von Winning, oud 36 jaar en planter te Taloen (Ban­doeng), te Bandoeng op 10 mei 1924 twee dochters erkende van de Chinese vrouw Tio Im Nio. Beide kinderen, Carla en Felicia geheten, waren geboren te Soekaboemi op respectievelijk 22 februari 1919 en 23 mei 1921. De hierna opgenomen genealogie laat zien dat de familie, hoewel klein, uitgebreider was dan de mededeling van Prins doet vermoeden. Het betreft hier namelijk de afstammelingen van Emil Adolf von Winning (1850-1914), vader van de hiervoor genoemde Carl Emil von Winning en jongere broer van Carl Heinrich Otto Moritz von Winning (1835-1920). Laatstgenoemde werd in 1907 met het predicaat jonkheer in de Neder­landse adel ingelijfd. De familie Von Winning voert haar stamboom terug tot in de vijftiende eeuw en be­hoorde tot de oude Maagdenburgse adel met gelijknamige stamhuis in het graafschap Aschersleben.[ii]

Meer lezen

‘Oma was een prinses uit de kraton’

Verbintenissen van Europese mannen met inheemse vrouwen ‘van stand’

R.G. de Neve

Download de pdf van dit artikel hier.

Inleiding

In de door het Centraal Bureau voor Genealogie uitgegeven genealogische onderzoeksgids Asal Oesoel. Indische stamboom (’s‑Gravenhage 2009)[i] en in De Indische Navorscher (2010)[ii] werd onder meer aandacht besteed aan inlandse voormoeders die in gedrukte publicaties of op internet met de titel Radèn voorkomen. Meestal is die aanduiding gebaseerd op een familieverhaal, dat niet wordt bevestigd door een betrouwbare archiefbron. Met het oog hierop is het goed over deze materie enig helderheid te verschaffen. Dit artikel wil daaraan bijdragen door een inventarisatie te bieden van wat er op dit moment bij mij bekend is over verbintenissen van Europeanen met inheemse vrouwen die zich door afkomst en/of positie van de desabevolking onderscheidden.[iii] Tevens plaats ik enkele historische kanttekeningen.

Een interessante vraag die echter buiten het kader van dit artikel valt, is wat de maatschappelijke positie was van de mannen die relaties aangingen met inheemse vrouwen ‘van stand’. Om enigszins een idee te krijgen, volgt hieronder het resultaat van een quick scan van enkele adresboeken. Op zich krijgen we hierdoor een aar­dige indruk, maar het is natuurlijk te weinig voor het trekken van verantwoorde conclusies.

Keren we na dit korte intermezzo terug naar waar het in dit artikel om gaat, dan zijn de originele huwelijks­akten de belangrijkste, want meest betrouwbare bron. En in een adem daarmee moeten natuurlijk worden genoemd de opgaven van de huwelijken in de Indische almanakken, naamregisters en adresboeken die destijds werden verstrekt door de ambtenaren van de burgerlijke stand in Nederlandsch-Indië. Huwelijksakten zijn be­trouwbaarder dan overlijdensakten omdat zij worden opgemaakt aan de hand van de gegevens die door het bruidspaar zelf werden overlegd. Daarbij moet de kanttekening worden geplaatst dat de opgave van een in­heemse adellijke titel van de bruid door de ambtenaren van de burgerlijke stand niet altijd even nauwgezet werd gecontroleerd. Dit mede omdat het systeem van de inheemse titulatuur bepaald niet tot de meest eenvoudige kost behoorde.

Meer lezen

Pagina 2 of 8

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén